Ik heb een beetje een dubbel gevoel de laatste tijd. Aan de ene kant ben ik heel erg blij dat begrippen als gastvrijheid ‘beleving’ en ‘klantgerichtheid’ steeds vaker vallen en een belangrijk thema aan het worden zijn. De andere kant van de medaille is dat de benadering van deze thema’s niet altijd even oprecht op mij overkomt.

Het doet mij een beetje denken aan de manier waarop een groot deel van het bedrijfsleven in de afgelopen periode is omgegaan met het begrip ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’. Een zaal vol ondernemers lachte een paar maanden geleden wat besmuikt toen de spreker stelde dat de meeste ondernemers alleen maar MVO werken omdat ze anders geen opdrachten meer kunnen krijgen van de overheid. Pijnlijk.

De puurheid die je zou moeten nastreven in de keuze van je producten en de bereiding van je gerechten maar ook in de benadering van je medewerkers en gasten, komt alleen maar tot bloei als je daar de juiste motivatie voor hebt. Ik merk in bijdragen op congressen en seminars, maar ook in de vakbladen, dat die motivatie door steeds meer mensen alvast wordt ingevuld voor de ondernemer. Geld. Terwijl geld verdienen en winst optimaliseren in mijn ogen bij deze onderwerpen nooit de drijfveer kunnen vormen. Wel ben ik ervan overtuigd dat een toename van financieel resultaat een logisch gevolg zal zijn van de oprechte en betrokken benadering van je medewerkers, producten en je gasten.

Het heeft in mijn ogen helemaal geen zin mensen tegen hun zin te verleiden zich anders op te stellen ten opzichte van de maatschappij en de mensen om hen heen door ze alleen te prikkelen met geld. Ooit werkte ik voor een bedrijf waar ik de directie overhaalde meer te doen voor de collega’s en bijvoorbeeld vaker een borrel te organiseren. Ze geloofden er wel in dat dit de onderlinge sfeer zou verbeteren, maar ze gingen overstag toen ze begrepen dat een hechter team ook het bedrijf iets oplevert en uiteindelijk tot een beter financieel resultaat leidt. Ze hielden de investering laag door wijn, bier en de hapjes te kopen bij een goedkope Duitse supermarkt. Voor zichzelf kochten ze Chablis bij de betere wijnhandel. Tijdens de borrel liep de directrice af en toe naar beneden waar ze zichzelf, overigens van geen kwaad bewust, bijschonk uit haar eigen fles. ‘Teambuilding is prima, maar er moet wel verschil blijven’ moet ze gedacht hebben!

Bovenstaand voorbeeld is niet alleen waar gebeurd, het is ook exemplarisch voor de manier waarop bepaalde ondernemers soms de plank finaal misslaan. Of het nu gaat om medewerkerstevredenheid, maatschappelijk verantwoord ondernemen of gastbeleving, je moet er wel echt in geloven. Wanneer je oprecht (!) gelooft in een (nieuwe) koers, en je past je bedrijfsvoering daar op aan, dan zullen je gasten en medewerkers dat (zeker op de lange termijn) waarderen. Helemaal als je ze dat op een gepassioneerde manier weet uit te leggen.

Wanneer meer geld en rendement je enige drijfveren zijn lijkt ondernemen me een lastige en risicovolle opgave in deze tijd. Maar met het achterna lopen van modeverschijnselen waar je eigenlijk niet in gelooft, loop je een veel groter risico. Dat je je geloofwaardigheid verliest. Misschien wel zonder dat je het zelf door hebt. Misschien zelf wel met een glas Chablis in je hand.

Wouter Verkerk
www.verkerkbartstra.nl 

No related posts.